Helden en libido

Helden en libido

De weerstand tegen liefhebben produceert het onvermogen voor liefde.  Zoals het libido in bredere zijn vergeleken kan worden met een rivier welke zijn water naar de wereld van realiteit laat stromen,  kan weerstand worden beschouwd,  niet zozeer als een rots die de stroom afsluit zoals gemeld in eerder boek “The psychology of dementia praecox” maar meer als het stromen van de rivier in tegengestelde richting,  terug richting de bron.  Een deel van de ziel verlangt naar het uiterlijke object,  een ander deel daarentegen verlangt terug naar de subjectieve wereld waar vluchtige en broze paleizen van de fantasie lonken.

 Het onbewuste bevat gedifferentieerde overblijfselen van de eerdere psychologische functies,  overwonnen door individuele differentiatie. De reactie en producten van het dierlijke psyche zijn van een algemeen diffuse uniformiteit en soliditeit welke onder mensen blijkbaar alleen in aanwijzingen ontdekt kunnen worden.  

 De mens lijkt uitzonderlijk individueel te zijn in contrast met dieren.  Laatste zou een enorme waan kunnen zijn omdat we de neiging hebben alleen de verschillen te herkennen.  In tegenstelling tot deze neiging hebben we de grootste moeite in het herkennen van gelijkenissen in de zaken waar we mee worden geconfronteerd in het dagelijks leven.

 Het onbewuste is in het algemeen verdeeld,  zodat het niet alleen individuelen aan het menselijke ras verbind maar ook verenigt met terugwerkende kracht met de mensen van het verleden en hun psychologie.  Het onbewuste,  welke het individu overstijgt in zijn algemeenheid is in eerste plaats het object van ware psychologie waar het claimt niet psychologisch te zijn. 

 De mens als individu is een verdacht fenomeen,  het recht van wiens bestaan vanuit een natuurlijk biologisch standpunt niet serieus betwist kan worden omdat vanuit dit standpunt het individu slechts een tandwiel in het systeem is en slechts belang heeft als een deel van de massa. 

 Het ethische standpunt daarentegen geeft aan de mens een individuele aard welke hem scheid van de massa welke in de loop der eeuwen heeft geleid tot de ontwikkeling van persoonlijkheid.  Hand in hand met deze ontwikkeling ontwikkelde de held cultus en de moderne individualistische cultus van personages.

De pogingen van rationele theologie om vast te houden aan een persoonlijke Jezus als het laatste en meest dierbare overblijfsel van de goddelijkheid welke verdween voorbij de kracht van de verbeelding correspondeert met deze neiging.  In dit opzicht was de Katholieke kerk een stuk praktischer door het opvangen van de nood aan het zichtbare met een vervanger van Christus op aarde als kopstuk van de kerk… de Paus (Pater patrum) en tegelijk vasthoudend aan de Pontifex Maximus van de onzichtbare hogere of innerlijke God.

Dit betekent niet dat men de zichtbare God lief had,  men houd van hem,  niet zoals hij is want hij is slechts een mens en wanneer de vrome de mensheid lief wil hebben kan hij dat ook bij zijn buurman of vijand doen.  De mensheid wil God alleen lief hebben in hun ideeën dat wil zeggen,  de ideeën die ze op God geprojecteerd hebben.

 Het is in het algemeen te verwachten dat de twee fundamentele mechanismen van psychoses,  overdracht en introversie tot een brede omvang uitermate geschikt zijn als een normale reactie tegen complexen.  Overdracht als middel van ontsnappen van het complex in realiteit.  Introversie als middel om zichzelf los te maken van realiteit door het complex.

 Het geven van een naam aan een kind is zoals het doopsel een belangrijk aspect in het vormen van een persoonlijkheid.  Sinds de oudheid worden magische kenmerken aan de naam toegeschreven,  bijvoorbeeld; het oproepen van de geest na het overlijden gebeurt door middel van de naam.  Het kennen van iemands naam geeft een mate van macht over deze persoon.

 Een welbekend verhaal onder moslims is de legende van de 7 slapers die 309 jaar sliepen in een grot en zo vervolging ontsnapten en wakker werden in een nieuw tijdperk.  Het wens vervullend element van de legende is erg duidelijk.  Het mystieke materiaal wat er achter ligt is het onveranderlijke model van bron van de zon.  De zon gaat periodiek onder maar sterft niet.  Hij verbergt zich in de baarmoeder van de zee of in een onderaardse grot en wordt in de ochtend herboren. 

De taal waar mee deze astronomische gebeurtenis is bedekt is er een van duidelijk symboliek;  De zon keert terug naar de moeders baarmoeder en na bepaalde tijd wordt hij herboren.  Deze gebeurtenis is naar behoren te vertalen als een incestuele handeling waarvan in mythologie duidelijke sporen zijn behouden, duidelijk voorbeeld hiervan zijn gestorven en herrezen goden welke vaak minnaars zijn van hun eigen moeder of zichzelf voortgebracht hebben door hun eigen moeders.

 Christus als ”vleesgeworden God” genereerde zichzelf door Maria,  Mythra heeft hetzelfde gedaan.  Deze Goden zijn onmiskenbare zonnegoden daar de zon hetzelfde doet om zichzelf te vernieuwen. 

 Het is niet aan te nemen dat astronomie eerst kwam en deze opvattingen pas later.  Het proces was zoals altijd omgekeerd en het is zelfs waar dat primitieve magische betoveringen van hergeboorte, doopsel, bijgelovige gebruiken van allerlei soorten inzake het genezen van de zieken etc.  geprojecteerd werden naar de hemel.

 De jongeren uit de legende van de 7 slapers waren geboren vanuit de grot zoals de zonnegoden in een nieuw tijdperk en zo hebben ze de dood overwonnen.

 Het primitieve symbool welke dat deel van het sterrenbeeld aanwijst waarmee tijdens de Winter equinox de zon op het laagst staat en terug de jaarlijkse routine start wordt aangeduid met de geit/vis teken.  De zon bestijgt als een geit de hoogste berg en duikt later het water in als een vis.  De vis is het symbool van het kind omdat het kind voor het geboren wordt in het water leeft als een vis.  De zon met het in het water duiken wordt daarmee gezien als een kind en vis.

 Daar de hele zon mythologie een psychologische projectie naar de hemel is,  is de fundamentele these waarschijnlijk als volgt; Net als de mens uit een sterfelijk en onsterfelijk deel bestaat is ook de zon een paar broers.  De ene sterfelijk en de andere onsterfelijk.  Deze gedachte ligt aan de basis van alle theologie in het algemeen.  De mens is inderdaad sterfelijk maar enkele zijn onsterfelijk,…  of er is iets onsterfelijk binnen in ons.  Daarom zijn de goden een onsterfelijk deel,  welke hoewel onbegrijpelijk,  ergens binnenin ons wonen.

 Vergelijkingen met de zon leeft ons dat de goden gelijk zijn aan libido.  Het dat deel van ons dat onsterfelijk is omdat het een band vertegenwoordigt waardoor met ons ras waardoor we het gevoel krijgen dat we nooit werkelijk sterven.

 Dat deze helden haast altijd dwalers zijn is een helder psychologische symboliek.  Het dwalen is een representatie van verlangen,  het altijd rusteloze verlangen welke nooit zijn object vind omdat de held zonder dit te weten zoekt naar de verloren moeder.  De associatie met dwalen maakt de vergelijking met de zon makkelijk te begrijpen.

 Onder het dwalende aspect vertegenwoordigt de held altijd de zon wat lijkt te verantwoorden dat de heldenmythe een zonnemythe.  Voor Jung lijkt de heldenmythe meer op een mythe van ons eigen onbewuste lijden, het onblusbare verlangen naar de diepste bronnen van ons eigen zijn;  het lichaam van de moeder en daardoor vereniging met het oneindige leven.

Aanvullend : Libido volgens Jung

Vond U dit artikel nuttig? Help ons door ons een positieve waardering te geven.
[Total: 0 Average: 0]
Vond je dit artikel nuttig? Delen is makkelijk met deze social share buttons.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *