Altruïsme

Altruïsme

Definitie

Afgeleid van het Latijnse woord ‘alter’ (ander).  Het woord werd voor het eerst gebruikt door filosoof Auguste Comte (1798-1857) in 1851. Altruïsme kan worden gezien als een losse handeling, gewoonte of ethisch doctrine, NIET ALS EEN PERSOONLIJKHEIDSTYPERING. Een altruïstische handeling is er een waarbij de beoefenaar de ander voor zichzelf stelt.  Altruïsme betekend onbaatzuchtigheid, het tegenovergestelde van egoïsme.

Altruïsme vs hulpvaardigheid

  • Altruïsme

    Hulpvaardig zonder er wat aan over te houden of zelfs ten koste van eigenbelangen

  • Hulpvaardig

    Hulpvaardig met de verwachting er wat aan over te houden,  wederdienst of gezamenlijk doel.

Altruïsme vs egoïsme

  • Egoïsme

    Optreden in eigen belang

  • Altruïsme

    Optreden in het belang van anderen zonder eigen belang

Bellcurve altruïsme
Bron ; https://dekrachtvanmensen.wordpress.com/over-persoonlijkheid/

Bestaat Altruïsme wel? 

Zelfs in de voorbeelden van soldaten die gesneuveld zijn of rode kruis medewerkers gaat de stelling van complete onbaatzuchtigheid niet op,  immers zal aan hun naam altijd het plaatje van altruïst blijven plakken wat weer bevorderlijk is voor hun nageslacht. Naar mijn mening zijn er altijd verwachtingen, hetzij indirect of onbewust bij het uitvoeren van een altruïstische actie.

Gezond egoïsme

Altijd “altruïstisch” handelen is niet gezond.  Zichzelf altijd wegcijferen ten bate van een ander levert situaties op die niet houdbaar zijn voor de altruïst. Om evenwicht te vinden tussen altruïsme en egoïsme is de term gezond egoïsme bedacht.  Socially preferable behaviour volgens Stephan Molyneux.  Mensen doen aardig om aardig gevonden te worden en dus de respons aardig gedrag van anderen te triggeren.

Wanneer iemand meent dat hij een erg zorgzaam karakter heeft,  meer nog dat deze kerneigenschap zijn verdere ontwikkeling in de weg staat,  vraagt hij zich best het volgende af;

  • Zit er een patroon in de situaties waarin hij telkens terecht komt en wat is zijn aandeel hierin
  • Hij stelt zich best eens voor hoe hij zou reageren als hij naar iemand anders zou kijken die hetzelfde gedrag stelt als hijzelf
  • Hij moet proberen zijn eigen grenzen te bepalen.  Tot hoever mag een ander gaan?  Hij probeert best zichzelf hieraan te houden en vraagt dit best ook van een ander.
  • Als hij een beter beeld van zichzelf heeft dan werkelijk is,  is hij bezig om zichzelf voortdurend te bewijzen.  Ook wordt het wel heel ingewikkeld als hij zichzelf anders presenteert tegenover verschillende mensen die dan ineens tegelijk bij elkaar komen.  Hij moet zichzelf leren kennen en steeds zichzelf zijn.  Niet iedereen hoeft hem leuk te vinden.
  • Hij leert best ontdekken wanneer anderen op zijn schuldgevoel werken en denkt best na over hoe hij kan aangeven dat hij dit niet prettig vindt.
  • Hij moet leren nee zeggen wanneer iemand hem op een ongelegen moment om hulp komt vragen.  Ook wanneer hij het gevraagde niet ziet zitten moet hij dit durven duidelijk maken.

Factoren die het besluit iemand te helpen ten koste van zichzelf zijn de volgende;

  • Men merkt op de een of andere wijze op dat de persoon hulp nodig heeft (toch is dit alleen vaak niet voldoende om hulp te gaan bieden,  waarom helpt de ene persoon wel en andere die hetzelfde waarnemen niet? )
  • De interpretatie van de situatie (wat is er aan de hand,  welke betekenis kent men aan de situatie toe?)
  • De mate waarin men de nood van de ander kan voelen en begrijpen.
  • De mate waarin men vindt dat men persoonlijk verantwoordelijk is.  (ongeacht van wat anderen doen ziet men het als zijn plicht de ander te helpen)
  • De verwachting dat men de nodige hulp kan bieden
  • Eigen gedachten en gevoelens op dat moment. (voorziet met schuldgevoelens of schaamte als men niet helpt?)

Van opmerken tot verwachting

Het proces van het opmerken van een probleem tot het besluiten te hulp te schieten gebeurt in enkele stappen;

  1. Opmerken

    Iemand neemt notie van de situatie van de ander

  2. Interpretatie

    Iemand verkeert in een situatie waar hulp nodig is.  De nodige hulp is legitiem (de situatie lijkt niet de schuld te zijn van de persoon zelf)

  3. Denken

    Zich persoonlijk verantwoordelijk voelen om hulp aan te bieden (denken dat de ander van deze hulp afhankelijk is)

  4. Verwachting

    Er van uitgaan dat men de noodzakelijke hulp ook kan bieden.  Eventuele sturende gedachten zoals schuldgevoel of verlies van zelfwaardering als de hulp niet wordt aangeboden.

Interne motivatie; de rol van emoties

Men zal sneller te hulp schieten als men zich in kan leven in de situatie van de ander (empathie).  Men zal ook sneller empathie hebben voor iemand die men kent en mag (of die herkenbaar is, zelfde klasse etc.).  Daarnaast mag ook het belang van het toeschrijven van interne factoren aan andermans problemen niet onderschat worden.

Aanvullend; Sociale identiteitstheorie

De beslissing te gaan helpen is afhankelijk van de volgende factoren ;

  • Het opmerken van de situatie
  • De interpretatie van de situatie
  • De emotionele reactie die de situatie oproept
  • Het vermogen de empatiseren
Vond U dit artikel nuttig? Help ons door ons een positieve waardering te geven.
[Total: 0 Average: 0]
Vond je dit artikel nuttig? Delen is makkelijk met deze social share buttons.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *